Dlaczego tak dużo mówi się o modelach MLRS M270 i M142 HIMARS? Rozumiemy, dlaczego są ważne, jakich pocisków używa się i jak mogą zmienić bieg wojny

Autor: Anry Sergeev | 30.05.2022, 10:39
Dlaczego tak dużo mówi się o modelach MLRS M270 i M142 HIMARS? Rozumiemy, dlaczego są ważne, jakich pocisków używa się i jak mogą zmienić bieg wojny

Cały ubiegły tydzień spędziliśmy w oczekiwaniu na dostawę nowoczesnych wieloprowadnicowych systemów rakietowych dla Sił Zbrojnych Ukrainy. Pomimo ustawy o pożyczce, przyjętej w Stanach Zjednoczonych, według plotek politycy przestraszony że ten rodzaj broni niesie ze sobą „ryzyko eskalacji, jeśli Ukraina uderzy w głąb terytorium Rosji”. Ale w końcu USA zatwierdzony te dostawy (jeszcze - obliguje ich do tego stan prawny). W rezultacie wieloprowadnicowe systemy rakietowe M270 (na podwoziu gąsienicowym) oraz M142 HIMARS (lżejszy i bardziej mobilny, na podwoziu kołowym) powinny wejść do Sił Zbrojnych Ukrainy, co władze USA oficjalnie ogłoszą w przyszłym tygodniu. Dlaczego te systemy są interesujące, jakiej amunicji używają, dlaczego politycy boją się „eskalacji” w kontekście już trwającej wojny na pełną skalę (największej w Europie od II wojny światowej) i jak mogą wpłynąć na przebieg działania wojenne? Redakcyjny gg zorientowany i gotowy do podzielenia się z Tobą.

Zawartość

Co oznaczają skróty MLRS i HIMARS? 

Ogólnie rzecz biorąc, MLRS oznacza po prostu Multiple Launch Rocket System, który jest odpowiednikiem powszechnie używanego w naszym kraju terminu MLRS (Multiple Launch Rocket Systems). W związku z tym MLRS jest zarówno systemem HIMARS M270, jak i M142, ponieważ oba należą do systemu MLRS. Z kolei HIMARS (wymawiane „Hymars”) to skrót od High Mobility Artillery Rocket System – wysoce mobilnego systemu ognia artyleryjskiego. Nazwa ta podkreśla dwie kluczowe różnice między M142 HIMARS a M270 - większą mobilność (koła zamiast gąsienic) i połowę siły ognia (1 standardowy pakiet mieszczący 6 standardowych pocisków kalibru 227 mm lub 1 pocisk taktyczny średniego zasięgu ATACMS kalibru 610 mm, zamiast 2 dla M270). 


Zdjęcie: Lockheed Martin

Miejsce w historii 227 pocisków kalibru

Aby wyobrazić sobie siłę ognia kalibru 227, można ją porównać z MLRS, które są dziś na uzbrojeniu Sił Zbrojnych Ukrainy (Wikipedia ma ciekawa tabela przestawna, który porównuje ogromną liczbę systemów artylerii rakietowej). Wiele systemów rakiet startowych odziedziczyliśmy po ZSRR BM-21 Grad (zmodernizowana wersja ukraińska nosi nazwę Wierzba ) kaliber 122 mm, BM-27 Uragan (rozwoju na Ukrainie Bastion-03 oraz Burzliwy ) 220 mm i BM-30 Smerch (ukraiński odpowiednik Olcha ) 300 mm. W związku z tym 227 mm MLRS jest najbliżej systemów 220 mm, ale takie porównanie jest bardzo warunkowe, ponieważ pociski M270 i HIMARS produkowane są przez dywizję Lockheed Martin o nazwie Pociski i kontrola ognia, a wśród nich są kontrolowane i precyzyjne. Natomiast rosyjskie i ukraińskie MLRS (zwłaszcza stare sowieckie systemy używane po obu stronach frontu) po prostu nie mają kierowanych pocisków rakietowych.

Aby dopełnić obraz, warto również porównać zasięg MLRS 227 mm w porównaniu z systemami radzieckimi. Jak widać na infografice, porównanie M270 i M142 z systemami Uragan nie będzie na korzyść tych ostatnich, ponieważ zasięg amunicji 227 mm zaczyna się od 45 km, a możliwości Hurricane są ograniczone do 35 km. Oczywiście Smerch jest w stanie trafiać w cele na odległość do 70 km, ale M270 i M142 mają na to odpowiedź w postaci możliwości użycia pocisków o wysokiej precyzji na odległość do 300 km (w w rzeczywistości pociski nowej generacji są w stanie trafić cele na odległość do 500 km, ale o tym później). 


Infografiki: mignews.ua

Oznacza to, że strategia użycia MLRS w krajach NATO zasadniczo różni się od strategii pozostałych armii ukraińskich i rosyjskich ze Związku Radzieckiego. Nacisk kładziony jest nie na gradację według kalibru i zasięgu użycia (a tym samym potężną salwę, do 40 pocisków w montażu Grad/Verba), ale na wszechstronność i mobilność platform, które wykorzystują różny zakres pocisków dwóch kalibrów stosowanych w zależności od zadań taktycznych. Jak również dokładność porażki, w tym obszary spowodowane amunicją kasetową. Ujednolicenie nazewnictwa, między innymi, pozwala zaoszczędzić środki na konserwację sprzętu, logistykę itp., co ma ogromne znaczenie we współczesnej wojnie. Oznacza to, że tylko dwie platformy MLRS - M270 i M142 zastępują prawie całe zoo artylerii rakietowej odziedziczonej po Związku Radzieckim, począwszy od trzech typów MLRS do wielu rodzajów pocisków taktycznych (Kropka, Ok ) i nowy Iskander. Każdy taki system wymaga własnej infrastruktury w postaci wyrzutni, wozów dowodzenia i transportu, co dodatkowo komplikuje sytuację naprawami w terenie.


Zdjęcie: Lockheed Martin

Historia MLRS M270

Na początku lat 70. Związek Radziecki miał wyraźną przewagę w artylerii rakietowej nad siłami NATO. Radziecka taktyka MLRS polegała na bombardowaniu dużą liczbą montowanych na ciężarówkach wyrzutni rakietowych (głównie BM-21 Grad). Nasycenie strefy wojny tysiącami pocisków i zapewnienie, że tylko kilka z nich trafi w określone cele, co dodatkowo wpłynie psychologicznie na żołnierzy wroga. W przeciwieństwie do tego, strzelcy amerykańscy tradycyjnie przedkładali artylerię armatną, ze względu na jej względną celność i oszczędność amunicji, nad rakietami do „ognia obszarowego”.


Zdjęcie: MLRS M270 sił zbrojnych Korei Południowej na ćwiczeniach (Wikipedia )

Sytuacja w postrzeganiu tego typu broni zmieniła się po wojnie Jom Kippur w Izraelu w 1973 r., w której MLRS wykazały dobrą skuteczność. W drugiej połowie lat 60. Siły Rakietowe Armii USA zainicjowały program stworzenia systemu rakiet i artylerii wielokrotnego startu o bojowej nazwie MARS (Multiple Artillery Rocket System). W marcu 1974 r. armia amerykańska stworzyła nowe wymagania dotyczące rozwoju wyrzutni rakietowej o nazwie General Support Rocket System (GSRS). Zakładano, że posłuży on do zwalczania obrony przeciwlotniczej wroga oraz do ostrzału przeciwbateryjnego, uwalniając jednostki artylerii do bezpośredniego wsparcia sił lądowych. Na początku 1980 roku program rozwojowy został przemianowany i otrzymał nazwę, pod jaką znamy go teraz, czyli MLRS. Na tym etapie dołączyły do ​​niego departamenty wojskowe i firmy przemysłu zbrojeniowego Wielkiej Brytanii, Niemiec i Francji, w wyniku czego 4 stany w ten czy inny sposób przyczyniły się do rozwoju M270.

System uzbrojenia M270 MLRS znany jest również pod ogólną nazwą SPLL (Self-Propelled Loading / Launcher - Self-propelled loading and launcher). SPLL składa się z trzech głównych podsystemów montowanych na jednej maszynie: M269 LLM (Loader Launcher Module - moduł załadowczo-wyrzutni, który zawiera również elektroniczny system kierowania ogniem zainstalowany na pojeździe transportowym M993, który z kolei jest pochodną podwozia BMP Bradley.


Ilustracja: brońandwarfare.com

Zgodnie z doktryną zimnej wojny taktyka użycia M270 polegała na tym, że pojazdy miały potajemnie rozproszyć się pojedynczo, następnie we właściwym czasie przejść do pozycji strzeleckiej, wystrzelić pociski, a następnie natychmiast wycofać się do punktu przeładowania, a następnie przejdź do nowej ukrytej pozycji, z której możesz wyjść na następną strzelnicę. Ta taktyka strzelaj i strzelaj  „strzel i uciekaj” (teoretycznie) pozwoliło uniknąć podatności na ostrzał sowieckiej kontrbaterii. Pełna salwa M270, składająca się z dwunastu rakiet M26 kal. 227 mm, trafiła 7728 pocisków przeciwpiechotnych (bomb) na obszarze 24 hektarów w czasie krótszym niż jedna minuta. Jedna bateria MLRS (9 instalacji), wystrzeliwująca 108 pocisków, miała siłę ognia odpowiadającą 33 batalionom artylerii. 


Zdjęcie: System M270 z modułem transportu rakiet, wyrzutnią i centrum dowodzenia wewnątrz wozu dowodzenia M577 (w tle) (Wikipedia )

Ważną zaletą tego systemu jest wyrzutnia, która pozwala na szybkie przeładowanie obu kontenerów startowych za pomocą własnej wyciągarki (na filmie poniżej).

Pierwsze użycie bojowe M270, wprowadzonego do służby w 1982 roku, miało miejsce 18 stycznia 1991 roku podczas operacji Pustynna Burza, kiedy bateria M270 wystrzeliła osiem pocisków ATACMS na iracką obronę przeciwlotniczą. W jednym starciu trzy baterie MLRS wystrzeliły 287 pocisków na 24 różne cele w mniej niż pięć minut, co zajęłoby batalionowi artylerii ponad godzinę. Na początku lutego 1991 r. miało miejsce największe w historii nocne odpalenie MLRS: wystrzelono 312 pocisków w jednej salwie. Z 57 000 pocisków artyleryjskich wystrzelonych w tej wojnie, 6 000 to rakiety MLRS, a kolejne 32 to pociski ATACMS.

Modyfikacje M270

Przez ponad 40 lat historii M270 MLRS przeszedł kilka ulepszeń i modyfikacji dla różnych krajów. Obecnie produkowana jest wersja M270A2 (trzecia generacja o zasięgu do 500 km z pociskami PrSM). 

  • M270 - początkowa wersja MLRS modelu 1982, ładunek bojowy 12 pocisków w dwóch sześciomiejscowych kontenerach startowych. Ta opancerzona mobilna wyrzutnia gąsienicowa wykorzystuje podwozie Bradley i jest wysoce przełajowa.
  • M270 IPDS - Tymczasowa aktualizacja mająca na celu umożliwienie korzystania z pocisków rakietowych ATACMS Block IA dalekiego zasięgu z obsługą GPS do czasu wyprodukowania wystarczającej liczby wyrzutni M270A1.
  • M270A1 - pierwsza poważna modernizacja w 2005 roku dla armii amerykańskiej (a następnie dla wielu innych stanów). Wyrzutnia otrzymała ulepszony system kierowania ogniem. Umożliwiło to znaczne przyspieszenie wystrzeliwania nowych rodzajów amunicji, w tym kierowanych pocisków GPS.
  • M270B1 to ulepszenie dla armii brytyjskiej, podobne do A1, ale dodatkowo zawiera wzmocniony pakiet opancerzenia, aby lepiej chronić załogę przed improwizowanymi ładunkami wybuchowymi terrorystów.
  • M270C1 - Opcja ulepszenia zaproponowana przez Lockheed Martin z wykorzystaniem uniwersalnego systemu kierowania ogniem, takiego jak HIMARS (UFCS) zamiast IFCS.
  • MARS2/LRU - Europejska modernizacja M270 z udziałem Niemiec, Włoch i Francji. MARS2 jest wyposażony w kolejny system kierowania ogniem (EFCS - European Fire Control System), opracowany przez Airbus Defence and Space. EFCS umożliwia wystrzeliwanie pocisków rakietowych M31, M31A1, M32, AT2 i 110 mm, ale nie M26, M26A1 i M30 w celu zapewnienia pełnej zgodności konwencje dotyczące amunicji kasetowej, który został ratyfikowany przez kraje UE (w przeciwieństwie np. do Ukrainy i Rosji).
  • M270D1 - zawiera nowy system kierowania ogniem, który umożliwia wystrzeliwanie precyzyjnych pocisków kierowanych przez GPS - GMLRS i ATACMS. Pakiet aktualizacji składa się z nowego komputera, urządzenia lokalizacyjnego, anteny GPS, jednostki sterującej startem, wyświetlaczy i pilota. Obecni operatorzy to Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Bahrajn i Finlandia.

Dla tych, którzy chcą wiedzieć więcej

  • Załoga M270 składa się z 3 osób: dowódcy instalacji, działonowego i kierowcy
  • Samolot może być używany do transportu M270 Boeing C-17  oraz Lockheed C-5
  • Czas przeładowania wynosi 4 minuty dla M270 i 3 minuty dla M270A1
  • Silnik: Cummins VTA903 V8 diesel z turbodoładowaniem 500 KM
  • Maksymalna prędkość na autostradzie: 64 km/h
  • Rezerwa chodu: 480 km
  • Średni koszt M270 to 2,3 miliona dolarów
  • W sumie wyprodukowano ponad 1300 M270, z czego około 1000 jest na służbie w Stanach Zjednoczonych.
  • Wojsko USA nazywa M270 „osobistą strzelbą dowódcy” lub „śrutem na polu bitwy”. Jest również często określany jako „cygańska furgonetka”, ponieważ załogi przechowują dodatkowe wyposażenie (siatki maskujące, łóżeczka, lodówki i przedmioty osobiste) na dachu pojazdu, ponieważ w samej wyrzutni nie ma wystarczająco dużo miejsca na przedmioty. 

Historia M142 HIMARS MLRS

M142 HIMARS to lekka (kołowa) wersja systemu rakietowego wielokrotnego startu M270. HIMARS wykorzystuje ten sam zunifikowany zasobnik kontenerowy, co M270, mieszczący sześć rakiet 122 mm lub jedną rakietę 610 mm. Jedyną różnicą jest to, że M270 wykorzystuje dwa takie kanistry, co pozwala na salwę 12 pocisków zamiast 6. System został opracowany pod koniec lat 90. dla armii amerykańskiej i jest montowany na podwoziu standardowej ciężarówki wojskowej M1140. Przyjęty w 2003 roku był pierwszą jednostką Korpusu Piechoty Morskiej USA, która go otrzymała. 

Podwozie zostało pierwotnie wyprodukowane przez BAE Systems Mobility & Protection Systems. W 2010 roku Oshkosh Corporation przejęła produkcję podwozi. Od 2017 roku zarówno podwozie, wyrzutnia, jak i pociski są produkowane przez Lockheed Martin Missiles & Fire Control. MLRS M142 HIMARS służy w armiach Stanów Zjednoczonych, Singapuru, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Jordanii i Rumunii. Polska ogłosiła plany zakupu 160 wyrzutni M142 do użytku na własnym podwoziu (chociaż 26 maja 2022 r. Minister Obrony Narodowej ogłoszono już około 500 instalacji). Zainteresowanie tym MLRS zostało ogłoszone w ostatnich latach przez Australię, Tajwan, Kanadę, Węgry, Holandię, Katar, Filipiny i Szwecję.

Dla tych, którzy chcą wiedzieć więcej

  • Szyby wyrzutni M142 HIMARS są wykonane ze szkła i warstw szafiru
  • Samolot może być używany do transportu C-130 Herkules (najbardziej masywny samolot transportowy na świecie)
  • Koszt wyrzutni HIMARS i całej niezbędnej amunicji to ponad 5 milionów dolarów
  • Załoga M142 HIMARS składa się z 3 osób: dowódcy załogi, kierowcy i operatora wyrzutni
  • Prędkość do 85 km/h
  • Rezerwa chodu 480 km
  • Ponad 540 jednostek wyprodukowanych z ponad 2 milionami godzin pracy

Amunicja do rakiet M270 i M142 HIMARS: 227mm i 610mm

Dla MLRS M270 i M142 HIMARS występuje aż 6 rodzajów pocisków, w tym rakieta szkolna RRPR (Rakieta treningowa o zmniejszonym zasięgu), która jest po prostu blankiem bez głowicy i owiewki o zasięgu 15 kilometrów. Pozostałe pociski podzielone są na 2 duże podklasy: MFOM (rodzina amunicji MLRS - rodzina amunicji MLRS) kaliber 227 mm i 610 mm AFOM (Army TACMS Family of Munitions - rodzina amunicji ATAKMS, co z kolei oznacza Army TACtical Missile System, czyli Army Tactical Missile System).


Ilustracja: armiarecognition.com

rakiety 227 mm MFOM dla MLRS: zarządzany i niezarządzany

Jeśli nie weźmiemy pod uwagę rakiety szkoleniowej RRPR, to wszystkie 227-mm rakiety do MLRS (lub MLRS, żeby było jasne, że mówimy tylko o systemach, którym poświęcony jest ten tekst) są podzielone na niekierowane najbardziej masywne i najtańsze w produkcji) i prowadzone . Z kolei kierowane pociski rakietowe dzielą się na dwie kategorie: GMLRS (Guided MLRS, czyli kierowane MLRS) oraz ER GMLRS (Extended-Range GMLRS – pociski kierowane o rozszerzonym zasięgu).

  • M26 - kategoria rakiet niekierowanych DPICM (ulepszona amunicja konwencjonalna podwójnego przeznaczenia — amunicja kasetowa podwójnego przeznaczenia) z 644 pociskami M77. Jego zasięg wynosi 32 km. Warto w tym miejscu zauważyć, że jest to ta sama broń niekonwencjonalna, zakazana np. w Unii Europejskiej, ale używana przez armię USA. Jednym ze skutków użycia takich pocisków jest obfitość niewybuchów, których utylizacja po wojnie będzie wymagała ogromnych zasobów (oraz ofiary wśród ludności cywilnej są nieuniknione nawet po wojnie).
    • M26A1 - pocisk o zwiększonym zasięgu do 45 km i 518 pocisków M85 (ulepszona wersja pocisków M77)
    • M26A2 - Przejściowa wersja M26A1, ale z pociskami M77. Używany przed wejściem do służby pocisku M85.
  • M27 - całkowicie obojętny kontener szkoleniowy, stworzony do szkolenia załadunku LLM przez załogę MLRS
  • M28 - szkolna wersja pocisku M26, w której zamiast ładunku użyto pojemników z oznaczeniem balastu i dymu
  • M28A1 - wersja M28 bez owiewki i ze zmniejszonym zasięgiem (to samo RRPR).

Zdjęcie: „Steel Rain” to pocisk M77 używany przez pocisk M26 (Wikipedia)

Kierowane pociski MLRS są następne

  • M30 - podstawowa i najbardziej masywna modyfikacja pocisku precyzyjnego o zasięgu do 70 km, ładunek standardowy obejmuje 404 pocisków M85. Wraz z pojawieniem się M270 i M142 MLRS HIMARS zyskały przydomek „70-kilometrowy karabin snajperski”.
    • M30A1  - wersja M30 z alternatywną głowicą, w której pociski zastępowane są kulami wolframowymi do zniszczenia. Jego zaletą jest to, że nie pozostawia po sobie niewybuchów.
    • M30A2 (znany również jako XM403) - wersja M30 z alternatywną odłamkową głowicą odłamkową, mieszczącą 90 kg pocisków i ładunek odłamkowy. Przeznaczony do uderzania w cele o dużym obszarze.
  • M31 - pochodna pocisku M30 z jednolitą odłamkową głowicą odłamkową o masie 90 kg do użytku na terenach miejskich i górskich. Ma ulepszone modyfikacje M31A1 oraz M31A2.

W marcu 2021 Lockheed Martin wprowadzony nowa generacja pocisków kierowanych do MLRS M270 i M142 HIMARS - ER GMLRS (GMLRS o rozszerzonym zakresie). Wyróżniają się zwiększonym zasięgiem do 150 kilometrów oraz bezpretensjonalnością w stosunku do warunków pogodowych. O nowym pocisku niewiele jest informacji, producent podaje, że jest on kompatybilny z HIMARS MLRS oraz najnowszym M270A2. Wraz z rakietą wprowadzono nowy zunifikowany pojemnik na MLRS, pozwalający na użycie rakiet kalibru 10 cali (254 mm zamiast obecnych 227 mm).


Ilustracja: Lockheed Martin

Precyzyjne pociski AFOM/ATACMS dalekiego zasięgu 610 mm

Zamiast sześciu rakiet kalibru 227 mm w standardowym pojemniku MLRS można użyć jednej dużej rakiety 610 mm ATACMS (znanej również jako MGM-140). Jest to pocisk ziemia-ziemia z silnikiem na paliwo stałe i zasięgiem do 310 km. Jego rozwój rozpoczął się w 1980 roku, a pierwsze użycie bojowe miało miejsce podczas operacji Pustynna Burza w 1991 roku, kiedy z powodzeniem wykorzystano 32 takie pociski.

W ciągu ponad 30-letniej historii tej rakiety doczekała się kilku poziomów modernizacji i modyfikacji:

  • MGM-140A ATACMS blok 1 - podstawowa wersja modelu rakiety z 1991 roku o zasięgu strzelania 165 km i bezwładnościowym systemem nawigacji, który daje CEP (odchylenie kołowe) na 250 metrach. Głowica zawierała kasetę wypełnioną 950 pociskami typu M74. 
  • MGM-140B ATACMS blok 1A - Zmodernizowana modyfikacja, w której system nawigacji inercyjnej uzupełniono o GPS, co umożliwiło zmniejszenie CEP do 100 metrów przy jednoczesnym zwiększeniu zasięgu lotu do 300 km. Głowica kasetowa została zmniejszona z 560 do 160 kg i zawiera 275 pocisków M74. 
  • MGM-140B ATACMS Blok 1A Jednostkowy - modyfikacja pocisku Block 1A z głowicą odłamkowo-burzącą i pionowym końcowym odcinkiem trajektorii do rażenia celów opancerzonych.
  • MGM-140C / MGM-164A ATACMS blok 2 - pocisk z głowicą, w tym 13 pocisków samonaprowadzających. Zasięg ognia wynosi 140 km, masa głowicy 165 kg i KVO 200 metrów.
  • MGM-164B ATACMS blok 2A - wersja rakiety, która nie weszła do masowej produkcji, wyposażona w głowicę kasetową z 6 inteligentnymi głowicami naprowadzającymi, a także nową kombinowaną głowicę naprowadzającą, która wyszukuje cel w milimetrowej fali radiowej i dwóch zakresach podczerwieni. Zasięg ognia do 220 km przy CVO poniżej 100 metrów.
  • MGM-140E ATACMS Blok 1A Jednostkowy (QRU) / MGM-168A ATACMS Blok 4A - modyfikacja pocisku ATACMS z odłamkową głowicą odłamkową WDU-18 o masie 227 kg, zasięgu ostrzału do 270 km i CEP 20 metrów. Przyjęty w 2003 roku.

Precision Strike Missile (PrSM): najnowsze pociski precyzyjne dla MLRS

Precision Strike Missile (PrSM) to precyzyjny pocisk Lockheed Martin klasy ziemia-ziemia nowej generacji ukończony w 2021 r.. Posiada otwartą architekturę systemu, jest modułowy do przyszłego rozwoju i jest kompatybilny z HIMARS i M270 MLRS. Ten pocisk jest w stanie trafić cele na odległość do 500 kilometrów. Jest bezpretensjonalny w stosunku do warunków pogodowych i zajmuje o połowę mniej miejsca niż pocisk ATACMS, co umożliwia umieszczenie nie jednego, a dwóch takich pocisków w standardowym pojemniku na MLRS.

Mgła wojny lub kiedy wszystkie te MLRS pojawią się na linii frontu Sił Zbrojnych Ukrainy?

Odkryliśmy więc, jaka jest przewaga MLRS M270 i M142 HIMARS nad podobnymi systemami używanymi na Ukrainie i w Rosji. Są to wszechstronne platformy idealne do taktyk typu „strzel i uciekaj”, które są korzystne we współczesnej wojnie. Lepszy od starego radzieckiego (i jego zmodernizowanych odpowiedników) pod względem skuteczności dzięki zastosowaniu amunicji kierowanej i precyzyjnie naprowadzanej (oraz ich zróżnicowanemu zasięgowi, najlepiej rozwiązującemu konkretne zadania taktyczne). Jednocześnie mają znacznie większy zasięg niż MLRS wroga. Wreszcie, możliwość użycia rakiet taktycznych ATACMS może znacznie zwiększyć zasięg broni rakietowej Sił Zbrojnych Ukrainy, zwiększając ten dystans ze 120 km (możliwości najbardziej "broni dalekiego zasięgu Sił Zbrojnych Ukrainy - Toczka -U rakiety") do 300 km (aw przyszłości - do 500 km). Wszechstronność M270 i M142 jest w stanie za jednym zamachem przekształcić je z naszych znanych systemów rakiet wielokrotnego startu w precyzyjne pociski taktyczne. Owszem, koszt jednego takiego pocisku może spokojnie sięgać miliona dolarów, ale tu z pomocą przychodzi ustawa o pożyczce, zgodnie z którą za zużytą amunicję w zasadzie nie trzeba będzie płacić (z czego rosyjscy propagandyści którzy mówią o tym, jaki rodzaj pożyczki leasingowej będzie musiał zapłacić więcej niż jedno pokolenie Ukraińców, zaczyna płonąć jak czołg po zapoznaniu się z FGM-148 Javelin).

Na pierwszy plan wysuwa się zatem pytanie: kiedy wszystkie te doskonałe systemy nie tylko trafią na Ukrainę, ale będą już wykorzystywane na linii frontu? Odpowiedź tkwi w zawiłych zawiłościach polityki i podstępu wojskowego, które najlepiej opisuje powiedzenie (niezależnie od tego, jak cynicznie może to teraz zabrzmieć) „wojna to bzdura, najważniejsze są manewry”. Nie mamy oczywiście na myśli jego dosłownego, ale alegoryczne znaczenie. Rozważmy dwie diametralnie przeciwstawne sytuacje: idealnie wygraną i idealnie przegraną. W pierwszym przypadku politycy i wojsko robią wszystko tak przejrzyście i jasno, jak to możliwe, angażując media i pokazując, jak, kiedy, ile i jaki sprzęt dotarł na Ukrainę (i jakimi drogami). Wszystko dzieje się natychmiast i żyje. W drugim zaś przeciwnie, politycy i wojsko unikają konkretów, nieustannie odwołują się do konieczności podjęcia decyzji o czymś innym, uzgodnienia i przedyskutowania tego, odkładając kwestię dostaw w nieskończoność. Oczywiście obie opcje są korzystne tylko dla naszego przeciwnika. Bo w pierwszym przypadku będzie wiedział za dużo, co pozwoli mu podjąć jakieś środki zaradcze. Ostatecznie opóźni to tylko zbliżanie się do ostatecznego zwycięstwa. W drugim przypadku mówimy o psychologicznej porażce (i dlatego siły wrogiej propagandy mają na celu właśnie przekonanie nas o realności scenariusza, w którym Ukraina nie otrzyma żadnych MLRS M270 i M142 HIMARS).

Oczywiście właściwą opcją dostaw i ich „wyróżnienia” przez oficjalne źródła będzie rodzaj pośredni. I tu z pomocą przychodzi nam „mgła wojny”, pozwalająca nam wykorzystać informacyjne zasłony dymne wokół sytuacji. Na przykład, aby oficjalnie ogłosić zamiary dostaw dopiero po fizycznym umieszczeniu broni na Ukrainie (przynajmniej po to, by nie narażać konwojów na niepotrzebne ryzyko). Możesz też ukryć ilość, zasięg dostarczanej amunicji i ogólnie im mniej informacji podasz, tym lepiej. Doskonałym przykładem takich zasłon dymnych są np. wypowiedzi Pentagonu, które zaciemniają sytuację wokół podaży MLRS: z jednej strony istnieje „obawa eskalacji”, z drugiej strony „nie chcielibyśmy ograniczać Siły Zbrojne w użyciu broni w celu ochrony suwerenności”. Jak to zinterpretować? „Nikt tego nie wie”, jak powiedział klasyk. Inny przykład: Minister Obrony Polski pewnego dnia tweetowałże jego kraj zamierza kupić 500 wyrzutni M142 HIMARS. Pomimo tego, że od 2005 do 2020 roku były produkowane w całości 414 sztuk. Dlaczego Polska potrzebuje więcej instalacji M142 niż Stany Zjednoczone? „Nikogo nie znam”. Ale niezawodnie wiadomo, że w tym miesiącu prezydent USA Biden odwiedzony Fabryka Lockheed Martin. Konkretnie, ta fabryka nie produkuje pocisków do M270 i M142, ale systemy przeciwpancerne FGM-148 Javelin, ale prezydent Stanów Zjednoczonych nie może odwiedzić żadnej z 11 fabryk pocisków i kierowania ogniem Lockheed Martin, prawda? Jego wizyta jest tylko symboliczna. Na przykład pokazuje całemu światu, że Lockheed Martin musi zwiększyć produkcję swoich pocisków. I jak najszybciej.

W rzeczywistości większość analityków wojskowych jest skłonna sądzić, że na obecnym etapie wojny jedyną rzeczą, w której Rosja ma istotną przewagę nad Siłami Zbrojnymi Ukrainy, jest liczba artylerii armat i rakiet (i amunicji do nich). Dlatego tak ważne są dostawy systemów artyleryjskich 155 mm na Ukrainę (takie same CezarM109 oraz M777). Dostawa systemów odrzutowych MLRS M270 i M142 HIMARS jeszcze bardziej zwiększy możliwości Sił Zbrojnych Ukrainy, zwłaszcza w zakresie zasięgu. I nawet jeśli Ukraina nie otrzyma od razu pocisków typu ATACMS, a tym bardziej PrSM (a najprawdopodobniej otrzyma), to po tygodniach (im bardziej skomplikowany sprzęt, tym więcej czasu potrzebuje Siły Zbrojne na jego opanowanie) już zobaczymy wynik używania tych MLRS w wiadomościach. Przypomnijmy przecież, że dwa miesiące temu dostawa pocisków przeciwokrętowych Harpoon wyglądała na nieosiągalny cel, a dziś już na służbie w Siłach Zbrojnych. Dzięki MLRS M270 i M142 HIMARS wszystko będzie takie samo, ale szybsze.

Dla tych, którzy chcą wiedzieć więcej